Αλήθεια...

Μία τόσο παρεξηγημένη λέξη... Την ακούμε κάθε τρεις και λίγο αλλά πολύ αμφιβάλλω αν κανένας από μας μπορεί να διαννοηθεί το μεγαλείο που κρύβει...

Όλοι μας (θέλω να πιστεύω) γνωρίζουμε πολύ καλά την ποιότητα του κόσμου στον οποίο ζούμε.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε από το στόμα κάποιου μια μεγάλη αλήθεια; Δε μπορείτε να θυμηθείτε, ε;

Στην τελική ποιος είναι αυτός που γνωρίζει την αλήθεια; Ποιος μπορεί να είναι σε θέση; Και αν όντως είναι σε θέση να γνωρίζει τότε τι μέσα χρησιμοποίησε για να την αποκτήσει από τη στιγμή που είναι τόσο δύσκολο; Και αφού την έμαθε, τότε πώς θα τη χρησιμοποιήσει; Θα εκβιάσει με αυτήν; Θα την αφήσει να διαρρεύσει ατεκμηρίωτα προκειμένου να διαδοθεί σαν φήμη έτσι ώστε να δημιουργήσει εντυπώσεις;

Για να γίνω πιο σαφής, δε μιλάω για κάνενα κρυμμένο μυστικό, ούτε για καμία οικουμενική αλήθεια, που έτσι κι έρθει στο φως θα αλλάξει την ανθρωπότητα. Μιλάω για όλες τις "μικρές" αλήθειες, εκείνες τις απαντήσεις σε όλα τα θολά σκάνδαλα που βλέπουμε κάθε μέρα να ξεφυτρώνουν στις τηλεοράσεις μας. Σ' αυτά πάνω στα οποία γίνονται ενδελεχείς αναλύσεις και συζητήσεις - υπερπαραγωγές χωρίς όμως να βγαίνει ΚΑΝΕΝΑ συμπέρασμα.

Καλές είναι οι "πολυτελείς ιδεολογικές συζητήσεις", δεν αντιλέγω, αλλά να προσγειωθούμε λίγο στην πραγματικότητα. Να κάνουμε τη σύνδεση ανάμεσα στην σκέψη και την πράξη.

Επί του πρακτέου λοιπόν...

Ποιος ξέρει όλη την αλήθεια για την υπόθεση Ζαχόπουλου;
Ποιος ξέρει όλη την αλήθεια για τα ομόλογα;
Ποιος ξέρει όλη την αλήθεια για τις υποκλοπές;
Ποιος ξέρει όλη την αλήθεια για τους εκβιασμούς που γίνονται;
Ποιος ξέρει όλη την αλήθεια για το παρακράτος που έχει εγκατασταθεί στη χώρα μας;
Ποιος ξέρει όλη την αλήθεια...

ΚΑΝΕΝΑΣ.

Αυτή είναι η απάντηση. Η διαφθορά, η διαπλοκή, η σήψη και οι παράνομες συναλλαγές έχουν τόσο βαθιές ρίζες που κανένας δε μπορεί να γνωρίζει. Όλοι είναι μπλεγμένοι παντού. Όλοι ξέρουν λίγο απ' όλα. Όσα τους είναι απαραίτητα για να κάνουν τη "δουλειά" τους. Και όποιος μάθει κάτι παραπάνω γίνεται αυτόματα επικίνδυνος, γι' αυτό και πρέπει να φύγει από τη μέση. Όλο και κάποιος καλοκάγαθος θα "προσφερθεί" να τον καθαρίσει προκειμένου να μη μιλήσει και να μην εκβιάσει.

Έχουμε φτάσει πλέον στο σημείο υψηλά ιστάμενα πρόσωπα να μη θέλουν να μάθουν πληροφορίες για σκάνδαλα, έτσι ώστε όταν φτάσει η ώρα να απολογηθούν να πουν πολύ απλά "δεν ήξερα". Προτιμούν δηλαδή την ντροπή και την ταπείνωση της άγνοιας αντί να φτάσουν στο σημείο να βρεθούν μπλεγμένοι επειδη ήξεραν και δεν έκαναν τίποτα. Προτιμούν απλά να επιτελούν τη δουλειά τους χωρίς πολλά πολλά (εκτός κι αν είναι κι αυτοί ήδη στο κόλπο) προκειμένου να μην τρέχουν να δίνουν μετά καταθέσεις επί καταθέσεων, να μη βρεθούν μέσα στον κυκλώνα της παραπληροφόρησης που θα επέλθει μετά από την αποκάλυωη της είδησης, να μην τους εκβιάσουν και το χειρότερο, να μην τους απειλήσουν. Τα συμφέροντα είναι πλέον τόσο ισχυρά που μπορούν να κλείσουν κάθε στόμα, από του x οδοκαθαριστή μέχρι του ίδιου του πρωθυπουργού.

(Να διευκρινίσω εδώ ότι το "οδοκαθαριστής" δεν το χρησιμοποιώ καθόλου υποτιμητικά. Απλά έχει την έννοια του απλού ανθρώπου, του ανθρώπου που βρίσκεται στην κατώτατη βαθμίδα της πολιτικής ζωής, αυτή του λαού. Στη θέση του "οδοκαθαριστής" θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται οποιαδήποτε άλλη λέξη.)

Έτσι λοιπόν, έστω ότι κάποιος μαθαίνει πράγματα για μία υπόθεση, τα οποία πρέπει να δοθούν στη δικαιοσύνη και στο ευρύ κοινό προκειμένου να γνωρίζει. Θα έχει τα αρχίδια να το κάνει; ΟΧΙ. Γιατί μετά θα πέσουν όλοι πάνω του, θα του βγάλουν όλα τα άπλυτα στη φόρα, θα βάλουν θεούς και δαίμονες, λυτούς και δεμένους προκειμένου να αποδειχθεί ότι ψεύδεται, ίσως να φτάσουν στο σημείο να δηλώσουν ότι είναι παράφρων προκειμένου να τα κουκουλώσουν.

Τέλος να πω ότι "Ψέμματα υπάρχουν πολλά, αλήθεια όμως μία", ως παραλλαγή της γνωστής διαφήμισης.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Συναίσθημα και λογική...

Δύο έννοιες αντικρουόμενες ή αλληλένδετες;

Ένα δίλημμα, το μήλον της έριδος ανάμεσα σε δύο μεγάλες ομάδες ανθρώπων, τους ορθολογιστές και τους αυθόρμητους, αυτούς που δρουν με βάση το μυαλό και αυτούς που δρουν με βάση την "καρδιά".

Η λογική είναι άμεσα συνυφασμένη με τον όρο "συνέπεια" ενώ το συναίσθημα δεν επηρεάζεται από αυτήν. Ο ορθολογιστής θα σκεφτεί στρατηγικά, θα βάλει κάτω τα δεδομένα που έχει, θα εξετάσει τις επιλογές του και θα επιλέξει αυτήν η οποία θα του επιφέρει και τις ευνοϊκότερες συνέπειες. Από την άλλη, αυτός που ακολουθεί τα συναισθήματά του, δε τον νοιάζει τι μπορεί να συμβεί παράλληλα, αρκεί να εκπληρώσει τον σκοπό του.

Αυτός που δρα με βάση τη λογική έχει έμμεσο όφελος. Με το να σκέφτεται εξονυχιστικά το επόμενο βήμα του δεν αφήνει τον εαυτό του εκτεθειμένο σε οποιαδήποτε λάθος επιλογή μπορεί να ληφθεί επιπόλαια. Όμως έχει ένα μεγάλο τίμημα. Δε ζει ελεύθερος. Δε βιώνει τη "στιγμή". Όλα γύρω του είναι νούμερα, αποφάσεις, επιλογές και αποτελέσματα. Μπορεί μεν να είναι προστατευμένος αλλά πολλές φορές καταλήγει να ζει εγκλωβισμένος, ψάχνοντας την επιλογή που θα του φέρει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα και που θα τον έχει καλυμμένο από τα σχόλια και τις κριτικές των γύρω του. Αναλώνεται στο να φαίνεται τύπος και υπογραμμός ενώ στην πραγματικότητα φοβάται να αντικρίσει τις συνέπειες των αληθινών του επιλογών που συνήθως έρχονται σε αντίθεση με τα κοινωνικά κατεστημένα. Έτσι προσπαθεί να προωθήσει αυτές του τις επιλογές με ένα πανέμορφο περιτύλιγμα για να γίνουν αρχικά αποδεκτές και μετά περιμένει να δει τις επιδράσεις τους για να αποφασίσει τι άλλο πρέπει να κάνει μετά.

Στον αντίποδα, αυτός που δρα με βάση το συναίσθημα, πράττει όπως του έρθει εκείνη τη στιγμή χωρίς "περιττές" σκέψεις και αναλύσεις. Αυτός έχει τα εξής οφέλη. Ζει μία έντονη ζωή, με πάθη, χαρές, λύπες, ενθουσιασμό και άλλα, στα οποία ένας ορθολογιστής φοβάται να αφεθεί. Όμως τις περισσότερες φορές καταλήγει να μετανοιώνει για τις πράξεις του μιας και ό,τι κάνει το κάνει χωρίς περίσκεψη, μην υπολογίζοντας τίποτα, πολλές φορές εν βρασμώ ψυχής οπότε αφού δεν έχει φροντίσει, συνήθως όλο και κάτι πάει στραβά, και δε καταφέρνει αυτό που θέλει και βρίσκεται εκτεθειμμένος. Αλλά... αν τελικά αυτό που παλεύει το κατακτήσει, τότε αυτό ισοδυναμεί με το να κερδίσει το τζόκερ. Αυτό το είναι το δεύτερο και το μεγαλύτερο όφελος. Θα ήθελα να αφήσω άλλους να μιλήσουν γι' αυτό το είδος ανθρώπου, που ίσως να ξέρουν καλύτερα, μιας κι εγώ κλίνω πιο πολύ στην πρώτη κατηγορία.

Αυτός ο διαχωρισμός δε συνεπάγεται ότι κάθε άνθρωπος που ανήκει σε μία κατηγορία από τις παραπάνω έχει χαρακτηριστικά μόνο από αυτή. Δε σημαίνει σε καμία των περιπτώσεων ότι οι πρώτοι δε δρουν ποτέ αυθόρμητα και οι δεύτεροι δε σκέφτονται ποτέ. Σίγουρα όλοι έχουν χαρακτηριστικά και από τις δύο κατηγορίες. Απλά αυτή η ταξινόμηση γίνεται με βάση τη συνηθέστερη αντίδραση του καθενός σε κάθε περίπτωση.

Βέβαια υπάρχει και η άποψη ότι κάθε συναίσθημα προέρχεται από μία λογικη σκέψη. Παραδείγματος χάριν ο φόβος προέρχεται συνήθως από έλλειψη γνώσης για κάτι, από το άγνωστο. Αλλά υπάρχει ένα συναίσθημα το οποίο μπορεί να καταρρίψει αυτή τη θεωρία, ή τουλάχιστον να την μετριάσει, ένα συναίσθημα πέρα από κάθε λογική, ο έρωτας. Η ανάλυση αυτού όμως προϋποθέτει μια πολύ μεγάλη συζήτηση την οποία και θα κάνουμε άλλη φορά.

Παρόλο που υπάρχουν ένθερμοι υποστηρικτές και των δύο απόψεων, το ιδεατό πιστεύω πως είναι κάπου στη μέση. Δηλαδή να σκέφτεσαι την κάθε σου πράξη, αλλά όταν φτάσει η κατάλληλη στιγμή πρέπει να είσαι σε θέση να ξέρεις να ρισκάρεις χωρίς ενδοιασμούς. Και πάλι όλα είναι θέμα ισορροπίας, όπως έχουμε πει, ενός συμβιβασμού των δύο άκρων. Όμως κάτι τέτοιο απαιτεί πολλή εμπειρία και ανοιχτό μυαλό προκειμένου να μπορείς να πράττεις ανάλογα στην κάθε περίπτωση.

Αν και είναι πολύ δύσκολο, θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει η δυνατότητα να φτάσουμε σε ένα τέτοιο σημείο, να μπορούμε δηλαδή να ακούμε και τη φωνή του μυαλού και της καρδιάς και να αποφασίζουμε μόνοι μας, χωρίς άλλους εξωτερικούς παράγοντες, ποια πρέπει να υπερισχύσει κάθε φορά.

Ισορροπία...

Μία από τις βασικότερες αρχές της ύπαρξής μας. Ένα θεμελιώδες αξίωμα που περιβάλλει τον κόσμο που ζούμε.

Η ισορροπία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον όρο "ζεύγος". Όλα τριγύρω μας εμφανίζονται ανά δύο.

Δικαιοσύνη - αδικία

Αίτιο - αποτέλεσμα

Δράση - αντίδραση

Χαρά - θλίψη

Άσπρο - μαύρο

Μέρα - νύχτα

Καλό - κακό

κλπ...

Το ένα δεν μπορεί να υπάξει δίχως το άλλο. Το ένα εναλλάσσεται με το άλλο σε έναν αέναο κύκλο που ορίζει την ύπαξη των πάντων.

Το θέμα όμως είναι ότι κανένα από τα δύο δεν μπορεί να υπάρξει σε ακραία μορφή. Υπάρχουν οι ενδιάμεσες καταστάσεις οι οποίες προκύπτουν από την αλληλεπίδραση των δύο άκρων.

Δεν μπορεί κάποιος να είναι μόνο δίκαιος ή μόνο άδικος.

Δεν μπορεί κάποιος μόνο να προκαλεί και κάποιος άλλος μόνο να δέχεται τα αποτελέσματα.

Δεν μπορεί κάποιος να είναι μόνιμα χαρούμενος ή μόνιμα θλιμμένος.

Δεν υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο. Υπάρχουν και όλα τα άλλα χρώματα.

Δεν μπορεί να υπάρχει μόνο μέρα ή μόνο νύχτα.

Δεν μπορεί κάποιος να είναι μόνο καλός ή μόνο κακός.

Και ούτω καθεξής...

Αυτοσκοπός της ύπαρξης είναι να καταφέρει να φέρει όλα τα αντικρουόμενα μεγέθη σε ένα συμβιβασμό. πρέπει να υπάρχουν και τα δύο, στον ίδιο βαθμό, πολλές φορές ανεξαρτήτου χρόνου και χώρου.

Είναι κάτι σαν την τραμπάλα. Για να παραμείνει σταθερή και τα δύο άκρα να βρίσκονται στο ίδιο ύψος θα πρέπει για ότι υπάρχει στη μια μεριά να υπάρχει κάτι άλλο ίσο με αυτό στην άλλη.

Για κάθε τι που γίνεται, που προσεγγίζει το ένα άκρο, πρέπει να γίνει κάτι αντίστοιχου μεγέθους που προσεγγίζει το αντίθετο άκρο.

Αυτό το φαινόμενο είναι που ορίζεται ως ισορροπία ή αλλιώς αρμονία. Θα μπορούσε βέβαια κάλλιστα να λέγεται και ουτοπία. Θα δείτε παρακάτω το γιατί.

Όταν όλα τα παραπάνω δεν πραγματώνονται τότε υπάρχει δυσαρμονία. Αυτή είναι η αιτία για όλες τις άσχημες καταστάσεις που υπάρχουν (και που θα υπάρξουν) σε όλο τον κόσμο.

Πολλές φορές τα ανθρώπινα πάθη εμποδίζουν την ισορροπία. Όσο μεγαλύτερα είναι, τόσο μικρότερος και ο βαθμός επίτευξης αυτής.

Η δυσαρμονία επιφέρει αστάθεια. Έχει αποδειχθεί ότι ο ανθρώπινος οργανισμός (σωματικά και ψυχικά) αποσκοπεί στην σταθερότητα. Ό,τι προκαλεί αναταράξεις το υποδέχεται αρνητικά γιατί του αλλάζει την πρότερη κατάσταση. Ούτως ή αλλώς αυτό είναι και βασική αρχή της φυσικής, η αδράνεια.

Από τη στιγμή που υπάρχει αστάθεια, όλα γίνονται ρευστά. Τίποτα δε λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Για να γίνει κάτι παραπάνω θα πρέπει να διασφαλιστούν πρώτα τα κεκτημένα. Δεδομένου ότι αυτά, λόγω δυσαρμονίας, είναι συνεχώς μεταβαλλόμενα, θα πρέπει διαρκώς να είμαστε αφοσιωμένοι στη διασφάλισή τους, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να πάμε μπροστά, να μην υπάρξει πρόοδος.

Για να τοποθετήσουμε το επόμενο κομμάτι του παζλ πρέπει πρώτα να έχουμε τοποθετήσει το προηγούμενό του και να έχουμε βεβαιωθεί ότι εκείνο είναι στη σωστή του θέση. Για να ανεβούμε το επόμενο σκαλί σε μια σκάλα πρέπει να πατάμε σταθερά στο τωρινό.

Οπότε καταλήγουμε ότι χωρίς ισορροπία δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος. Σε όλους τους τομείς. Έχοντας λοιπόν υπόψιν μας ότι η δυσαρμονία προκαλείται από τα ανθρώπινα πάθη, λογικό και επόμενο είναι να συμπεράνουμε ότι όταν αυτά εκλείψουν, τότε θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε ένα βήμα πιο πέρα.

Όμως...

Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο όμως...

Η εμπειρία, όλων μας πιστεύω, μας έχει αποδείξει ότι τα πάθη που μας "συντροφεύουν", θα υπάρχουν για πάντα.

Πάντα ο άνθρωπος θα είναι φιλάργυρος...

...θα είναι ανήθικος...

...θα είναι δολοπλόκος...

...θα είναι ματαιόδοξος...

...θα είναι εγωιστής...

...θα είναι άψυχος...

...θα...

...θα...

...θα...

Όπως και στον αντίποδα, αλλά πολύ πιο σπάνια, υπάρχουν άνθρωποι υπαρβολικά καλοί, καθόλου εγωιστές, ευκολόπιστοι... Εννοείται ότι ούτε αυτό ενδείκνυται για την επίτευξη της ισορροπίας.

Αφού λοιπόν αυτές οι αδυναμίες δεν προκειται να μας εγκαταλείψουν ποτέ, μπορείτε τώρα να διαπιστώσετε και μόνοι σας γιατί πριν από λίγο αποκάλεσα την ισορροπία "ουτοπία".

Γιατί πολύ απλά δεν πρόκειται να γίνει.

Γιατί αν γίνει εμείς δε θα είμαστε εδώ για να τα δούμε.

Γιατί ο άνθρωπος έχασε προ πολλού τη δυνατότητα να το καταφέρει.

Γιατί αυτός που θα το καταφέρει γι' αυτόν και το περιβάλλον του θα είναι ένας μικρός Θεός.

Και όλοι ξέρουμε ότι οι Θεοί σπανίζουν στις μέρες μας...