Ισορροπία...

Μία από τις βασικότερες αρχές της ύπαρξής μας. Ένα θεμελιώδες αξίωμα που περιβάλλει τον κόσμο που ζούμε.

Η ισορροπία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον όρο "ζεύγος". Όλα τριγύρω μας εμφανίζονται ανά δύο.

Δικαιοσύνη - αδικία

Αίτιο - αποτέλεσμα

Δράση - αντίδραση

Χαρά - θλίψη

Άσπρο - μαύρο

Μέρα - νύχτα

Καλό - κακό

κλπ...

Το ένα δεν μπορεί να υπάξει δίχως το άλλο. Το ένα εναλλάσσεται με το άλλο σε έναν αέναο κύκλο που ορίζει την ύπαξη των πάντων.

Το θέμα όμως είναι ότι κανένα από τα δύο δεν μπορεί να υπάρξει σε ακραία μορφή. Υπάρχουν οι ενδιάμεσες καταστάσεις οι οποίες προκύπτουν από την αλληλεπίδραση των δύο άκρων.

Δεν μπορεί κάποιος να είναι μόνο δίκαιος ή μόνο άδικος.

Δεν μπορεί κάποιος μόνο να προκαλεί και κάποιος άλλος μόνο να δέχεται τα αποτελέσματα.

Δεν μπορεί κάποιος να είναι μόνιμα χαρούμενος ή μόνιμα θλιμμένος.

Δεν υπάρχει μόνο άσπρο και μαύρο. Υπάρχουν και όλα τα άλλα χρώματα.

Δεν μπορεί να υπάρχει μόνο μέρα ή μόνο νύχτα.

Δεν μπορεί κάποιος να είναι μόνο καλός ή μόνο κακός.

Και ούτω καθεξής...

Αυτοσκοπός της ύπαρξης είναι να καταφέρει να φέρει όλα τα αντικρουόμενα μεγέθη σε ένα συμβιβασμό. πρέπει να υπάρχουν και τα δύο, στον ίδιο βαθμό, πολλές φορές ανεξαρτήτου χρόνου και χώρου.

Είναι κάτι σαν την τραμπάλα. Για να παραμείνει σταθερή και τα δύο άκρα να βρίσκονται στο ίδιο ύψος θα πρέπει για ότι υπάρχει στη μια μεριά να υπάρχει κάτι άλλο ίσο με αυτό στην άλλη.

Για κάθε τι που γίνεται, που προσεγγίζει το ένα άκρο, πρέπει να γίνει κάτι αντίστοιχου μεγέθους που προσεγγίζει το αντίθετο άκρο.

Αυτό το φαινόμενο είναι που ορίζεται ως ισορροπία ή αλλιώς αρμονία. Θα μπορούσε βέβαια κάλλιστα να λέγεται και ουτοπία. Θα δείτε παρακάτω το γιατί.

Όταν όλα τα παραπάνω δεν πραγματώνονται τότε υπάρχει δυσαρμονία. Αυτή είναι η αιτία για όλες τις άσχημες καταστάσεις που υπάρχουν (και που θα υπάρξουν) σε όλο τον κόσμο.

Πολλές φορές τα ανθρώπινα πάθη εμποδίζουν την ισορροπία. Όσο μεγαλύτερα είναι, τόσο μικρότερος και ο βαθμός επίτευξης αυτής.

Η δυσαρμονία επιφέρει αστάθεια. Έχει αποδειχθεί ότι ο ανθρώπινος οργανισμός (σωματικά και ψυχικά) αποσκοπεί στην σταθερότητα. Ό,τι προκαλεί αναταράξεις το υποδέχεται αρνητικά γιατί του αλλάζει την πρότερη κατάσταση. Ούτως ή αλλώς αυτό είναι και βασική αρχή της φυσικής, η αδράνεια.

Από τη στιγμή που υπάρχει αστάθεια, όλα γίνονται ρευστά. Τίποτα δε λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Για να γίνει κάτι παραπάνω θα πρέπει να διασφαλιστούν πρώτα τα κεκτημένα. Δεδομένου ότι αυτά, λόγω δυσαρμονίας, είναι συνεχώς μεταβαλλόμενα, θα πρέπει διαρκώς να είμαστε αφοσιωμένοι στη διασφάλισή τους, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να πάμε μπροστά, να μην υπάρξει πρόοδος.

Για να τοποθετήσουμε το επόμενο κομμάτι του παζλ πρέπει πρώτα να έχουμε τοποθετήσει το προηγούμενό του και να έχουμε βεβαιωθεί ότι εκείνο είναι στη σωστή του θέση. Για να ανεβούμε το επόμενο σκαλί σε μια σκάλα πρέπει να πατάμε σταθερά στο τωρινό.

Οπότε καταλήγουμε ότι χωρίς ισορροπία δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος. Σε όλους τους τομείς. Έχοντας λοιπόν υπόψιν μας ότι η δυσαρμονία προκαλείται από τα ανθρώπινα πάθη, λογικό και επόμενο είναι να συμπεράνουμε ότι όταν αυτά εκλείψουν, τότε θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε ένα βήμα πιο πέρα.

Όμως...

Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο όμως...

Η εμπειρία, όλων μας πιστεύω, μας έχει αποδείξει ότι τα πάθη που μας "συντροφεύουν", θα υπάρχουν για πάντα.

Πάντα ο άνθρωπος θα είναι φιλάργυρος...

...θα είναι ανήθικος...

...θα είναι δολοπλόκος...

...θα είναι ματαιόδοξος...

...θα είναι εγωιστής...

...θα είναι άψυχος...

...θα...

...θα...

...θα...

Όπως και στον αντίποδα, αλλά πολύ πιο σπάνια, υπάρχουν άνθρωποι υπαρβολικά καλοί, καθόλου εγωιστές, ευκολόπιστοι... Εννοείται ότι ούτε αυτό ενδείκνυται για την επίτευξη της ισορροπίας.

Αφού λοιπόν αυτές οι αδυναμίες δεν προκειται να μας εγκαταλείψουν ποτέ, μπορείτε τώρα να διαπιστώσετε και μόνοι σας γιατί πριν από λίγο αποκάλεσα την ισορροπία "ουτοπία".

Γιατί πολύ απλά δεν πρόκειται να γίνει.

Γιατί αν γίνει εμείς δε θα είμαστε εδώ για να τα δούμε.

Γιατί ο άνθρωπος έχασε προ πολλού τη δυνατότητα να το καταφέρει.

Γιατί αυτός που θα το καταφέρει γι' αυτόν και το περιβάλλον του θα είναι ένας μικρός Θεός.

Και όλοι ξέρουμε ότι οι Θεοί σπανίζουν στις μέρες μας...